رباعی شمارهٔ ۲۶۰ – کتابخانه ستیغ

گفتم که گهی چند نپرسم خبرش

تا بوک برون شد تکبر ز سرش

خود هست کرشمه هر زمان بیشترش

اکنون من و زاری و شفیعان درش

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ