رباعی شمارهٔ ۲۶۵ – کتابخانه ستیغ

با خاک برابرم ز بی‌سنگی خویش

وز دل خجل از دوام دلتنگی خویش

یارب بدهم شرم ز بی‌شرمی خویش

تا باز هم ز ننگ بی‌ننگی خویش

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ