رباعی شمارهٔ ۲۷۶ – کتابخانه ستیغ

ای چشم زمانه کرده روشن به جمال

در گوش تو برده خوشترین لفظ سؤال

رایی داری چو آفتاب اول روز

عمری بادت چو سایه‌ها بعد زوال

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ