رباعی شمارهٔ ۲۷۸ – کتابخانه ستیغ

در هجر همی بسوزم از شرم خیال

در وصل همی بسوزم از بیم زوال

پروانهٔ شمع را همین باشد حال

در هجر نسوزد و بسوزد ز وصال

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ