رباعی شمارهٔ ۳۲۶ – کتابخانه ستیغ

آن دیده ندارم که به خوابت بینم

یا آن رخ همچو آفتابت بینم

از شرم رخ تو در تو نتوان نگریست

می‌ریزم اشک تا در آبت بینم

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ