رباعی شمارهٔ ۳۴۹ – کتابخانه ستیغ

هرچ از چو تویی نزیبد ای دوست مکن

وین خیره‌کشی گرچه ترا خوست مکن

گفتی ببرم جان تو و باکی نیست

جانا نه ز بهر جان نه نیکوست مکن

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ