رباعی شمارهٔ ۴۰۸ – کتابخانه ستیغ

ای دل بنشین به عافیت کو داری

تا باز نیفکنی مرا در کاری

از تلخی عیش اگر ترا سیری نیست

من سیر شدم ز جان شیرین باری

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ