رباعی شمارهٔ ۴۲۰ – کتابخانه ستیغ

با دل گفتم که‌ای همه قلاشی

چونی و چگونه‌ای کجا می‌باشی

دل دیده پرآب کرد و گفتا که خموش

در خدمت خیل دختر جماشی

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ