رباعی شمارهٔ ۴۲۱ – کتابخانه ستیغ

تا چند ز جان مستمند اندیشی

تا کی ز جهان پر گزند اندیشی

آنچ از تو توان شدن همین کالبدست

یک مزبله‌گو مباش چند اندیشی

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ