رباعی شمارهٔ ۴۴۳ – کتابخانه ستیغ

صورت‌گر فطرت ننگارد چو تویی

دوران فلک برون نیارد چو تویی

هرچند همه جهان تو داری لیکن

ای صدر جهان جهان ندارد چو تویی

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ