رباعی شمارهٔ ۵۹ – کتابخانه ستیغ

با آنکه دلم در غم هجرت خونست

شادی به غم توام ز غم افزونست

اندیشه کنم هر شب و گویم یارب

هجرانش چنین است وصالش چونست

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ