رباعی شمارهٔ ۹۰ – کتابخانه ستیغ

دلبر چو دلم به عشوه بربود برفت

غمهای مرا به غمزه بفزود برفت

بس دیر به دست آمد و بس زود برفت

آتش به من اندر زد و چون دود برفت

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ