شمارهٔ ۱ : چون روی تو در همه جهان روی کراست

شمارهٔ ۲ : بی موی تونیست موی کس موئی راست

شمارهٔ ۳ : تا روی ز زیرِ پرده بنمودی تو

شمارهٔ ۴ : در کوی تو آفتاب منزل بگرفت

شمارهٔ ۵ : ای واقعهٔ عشقِ تو کاری مشکل

شمارهٔ ۶ : عشقت به هزار پادشاهی ارزد

شمارهٔ ۷ : ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده

شمارهٔ ۸ : جانا غم عشقت دل و دینم نگذاشت

شمارهٔ ۹ : زلف و رخِ تو که قصدِ جان دارندم

شمارهٔ ۱۰ : ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه

شمارهٔ ۱۱ : ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی

شمارهٔ ۱۲ : چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت

شمارهٔ ۱۳ : گر پرده ز روی دلستان برگیری

شمارهٔ ۱۴ : ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری

شمارهٔ ۱۵ : تا دیده بر آن عارضِ گلگون افتاد

شمارهٔ ۱۶ : گر در همه عمر آرزوئیم بوَد

شمارهٔ ۱۷ : ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد

شمارهٔ ۱۸ : تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدم

شمارهٔ ۱۹ : در جنب رخت چو ماه میننماید

شمارهٔ ۲۰ : بی عشق تو زیستن دریغم آید

شمارهٔ ۲۱ : ای حسن تو درحدّ کمال افتاده

شمارهٔ ۲۲ : خورشید که چرخ در نکوئیش آورد

شمارهٔ ۲۳ : ای نرگسِ صفرا زده سودائی تو

شمارهٔ ۲۴ : لعلت که بلای دل و دین آید هم

شمارهٔ ۲۵ : تا روی چو آفتاب جانان بفروخت

شمارهٔ ۲۶ : گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیست

شمارهٔ ۲۷ : عشق رخ تو که کیمیای خطرست

شمارهٔ ۲۸ : گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم

شمارهٔ ۲۹ : کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست

شمارهٔ ۳۰ : ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمود

شمارهٔ ۳۱ : آن ماه که سجده بُرد انجم او را

شمارهٔ ۳۲ : بی لعلِ لبش شکرستان میچکنم

شمارهٔ ۳۳ : بگشاده رخ و بسته قبا میآید

شمارهٔ ۳۴ : آن روز که روی دلستان نتوان دید

شمارهٔ ۳۵ : شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن

شمارهٔ ۳۶ : ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز

شمارهٔ ۳۷ : دوش آمد و بنشست به صد زیبایی

شمارهٔ ۳۸ : از بادهٔ عشق تو خماری دارم

شمارهٔ ۳۹ : دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار

شمارهٔ ۴۰ : اول که به پیشِ خویشتن راهم داد

شمارهٔ ۴۱ : زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد

شمارهٔ ۴۲ : دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم

شمارهٔ ۴۳ : زلف تو که بود آرزوئی همه را

شمارهٔ ۴۴ : دل در خم آن زلف چو زنجیر بماند

شمارهٔ ۴۵ : جانا! ز همه جهان نشستم برتر

شمارهٔ ۴۶ : تا در سر زلفت خم و چین افکندی

شمارهٔ ۴۷ : زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد

شمارهٔ ۴۸ : دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»

شمارهٔ ۴۹ : شب نیست که جان بی تو به لب مینرسد

شمارهٔ ۵۰ : در زلف اگرچه جایگاهی سازی

شمارهٔ ۵۱ : زان خط که به گردِ شکر آوردی تو

شمارهٔ ۵۲ : بوئی که ز زلف مشکبوی تو رسد

شمارهٔ ۵۳ : چون گشت دل من از سر زلف تو مست

شمارهٔ ۵۴ : در عشق رخت چون رخ تو بیشم نیست

شمارهٔ ۵۵ : گر لعل لب تو آب حیوانم داد

شمارهٔ ۵۶ : هرکاو رخ تو بدید حیران ماند

شمارهٔ ۵۷ : ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن

شمارهٔ ۵۸ : دل در سر زلف چون توحسن افروزی

شمارهٔ ۵۹ : مشکین رسنت چو پردهٔ ماه شود

شمارهٔ ۶۰ : چون چشمِ تو تیرِ غمزه محکم انداخت

شمارهٔ ۶۱ : گفتی که اگر میطلبی تدبیری

شمارهٔ ۶۲ : دل روی بدان زلفِ سرافراز آورد

شمارهٔ ۶۳ : گه لعلِ تو از قند دلم خواهد تافت

شمارهٔ ۶۴ : تا زلف ترا به خونِ دل، رای افتاد

شمارهٔ ۶۵ : در زلفِ تو صد حلقهٔ دیگرگون است

شمارهٔ ۶۶ : ای بیخبر از رنج و گرفتاری من

شمارهٔ ۶۷ : گر کشته شوم کشته به نامِ تو شوم

شمارهٔ ۶۸ : چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم

شمارهٔ ۶۹ : تا زلفِ زره ورت به هم تافته شد

شمارهٔ ۷۰ : تا در سرِ زلفت خم و تاب افکندی

شمارهٔ ۷۱ : چون مشکِ خط تو سایه ور میافتد

شمارهٔ ۷۲ : زلف تودگر ز دست نگذارم من

شمارهٔ ۷۳ : ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده

شمارهٔ ۷۴ : بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست

شمارهٔ ۷۵ : گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد

شمارهٔ ۷۶ : تا کی کمرِ عهد و وفا باید بست