رباعی شمارهٔ ۲ : عیشی نبود چو عیش لولی و گدا

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : درین ره گر بترک خود بگویی

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ – ایضاله : حبذا صفهٔ سرای کمال

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : درین ره گر به ترک خود بگویی

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ – وصف کعبهٔ معظم : حبذا صفهٔ بهشت مثال

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : گر از زلف پریشانت صبا بر هم زند مویی

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ – ایضاله : دوش مانا شنید فریادم

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : نه از تو به من رسید بویی

قصیدهٔ شمارهٔ ۱ – در مدح شیخ حمیدالدین احمد واعظ : ای صبا جلوه ده گلستان را

قصیدهٔ شمارهٔ ۲ – در مدح شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی : لاح صباح الوصال در شموس القراب