غزل شمارهٔ ۱۸۸ : ما چو قدر وصلت، ای جان و جهان، نشناختیم

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : بر من نظری کن، که منت عاشق زارم

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : نگارا، بی‌تو برگ جان ندارم

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : هر زمان جوری ز خوبان می‌کشم

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : دل گم شد، ازو نشان نیابم

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : ای راحت روانم، دور از تو ناتوانم

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : دل گم شد، ازو نشان نمی‌یابم

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : جانا، نظری که ناتوانم

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : هیهات! کزین دیار رفتم