رباعی شمارهٔ ۴۴ : افسوس! که ایام جوانی بگذشت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : دردا! که دلم خبر ز دلدار نیافت

رباعی شمارهٔ ۳۰ : از گلشن جان بی‌خبری، خار این است

رباعی شمارهٔ ۴۶ : عالم ز لباس شادیم عریان یافت

رباعی شمارهٔ ۳۱ : با حکم خدایی، که قضایش این است

رباعی شمارهٔ ۴۷ : زنجیر سر زلف تو تاب از چه گرفت؟

رباعی شمارهٔ ۳۲ : هر چند که دل را غم عشق آیین است

رباعی شمارهٔ ۴۸ : در عشق توام واقعه بسیار افتاد

رباعی شمارهٔ ۳۳ : ایزد، که جهان در کنف قدرت اوست

رباعی شمارهٔ ۴۹ : چون سایهٔ دوست بر زمین می‌افتد