رباعی شمارهٔ ۳۹ : ای دوست بیا، که بی تو آرامم نیست

رباعی شمارهٔ ۴۰ : دل سوختگان را خبر از عشق تو نیست

رباعی شمارهٔ ۴۱ : رخ عرضه کنیم، گوی: این زر سره نیست

رباعی شمارهٔ ۴۲ : عشق تو ز عالم هیولانی نیست

رباعی شمارهٔ ۴۳ : دیشب دل من خیال تو مهمان داشت

رباعی شمارهٔ ۴۴ : افسوس! که ایام جوانی بگذشت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : دردا! که دلم خبر ز دلدار نیافت

رباعی شمارهٔ ۳۰ : از گلشن جان بی‌خبری، خار این است

رباعی شمارهٔ ۴۶ : عالم ز لباس شادیم عریان یافت

رباعی شمارهٔ ۱۵ : گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست