رباعی شمارهٔ ۱۵ : گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۱۶ : ماییم که بی‌مایی ما مایهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۱۷ : آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟

رباعی شمارهٔ ۱۸ : در دام غمت دلم زبون افتاده است

رباعی شمارهٔ ۱۹ : هرگز بت من روی به کس ننموده است

رباعی شمارهٔ ۲۰ : معشوقه و عشق عاشقان یک نفس است

رباعی شمارهٔ ۲۱ : دل رفت بر کسی که بی‌ماش خوش است

رباعی شمارهٔ ۲۲ : عشق تو، که سرمایهٔ این درویش است

رباعی شمارهٔ ۲۳ : شوقی، که چو گل دل شکفاند، عشق است

رباعی شمارهٔ ۲۴ : بیمار توام، روی توام درمان است