رباعی شمارهٔ ۲۶ : پرسیدم از آن کسی که برهان دانست:

رباعی شمارهٔ ۱۱ : گل صبح دم از باد برآشفت و بریخت

رباعی شمارهٔ ۲۷ : کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست

رباعی شمارهٔ ۱۲ : عشق تو ز دست ساقیان باده بریخت

رباعی شمارهٔ ۲۸ : چشمم ز غم عشق تو خون باران است

رباعی شمارهٔ ۱۳ : ای جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست

رباعی شمارهٔ ۲۹ : اول قدم از عشق سر انداختن است

رباعی شمارهٔ ۱۴ : پیری ز خرابات برون آمد مست

رباعی شمارهٔ ۱۵ : گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ – ایضاله : ای باد برو، اگر توانی