قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۰ : ای نام شنوده عاجل و آجل
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۷ : گردش این گنبد و مکر و دهاش
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۸ : بفریفت این زمان چو آهرمنش
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹ : وبال است بر مرد عمر درازش
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۰ : هر کس به نسب نیک ندانی و به آلش
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۱ : ای متحیر شده در کار خویش
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۲ : پشتم قوی به فضل خدای است و طاعتش
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۳ : چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش؟
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۴ : نگذاشت خواهد ایدرش
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۵ : صعبتر عیب جهان سوی خرد چیست ؟ فناش