قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۰ : مرد را خوار چه دارد؟ تن خوش خوارش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۱ : ای به هوا و مراد این تن غدار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۲ : یکی خانه کردند بس خوب و دلبر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۳ : ای زده تکیه بر بلند سریر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۴ : ای خوانده بسی علم و جهان گشته سراسر،

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۵ : ای ذات تو ناشده مصور

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۶ : بنالم به تو ای علیم قدیر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۷ : ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۸ : ای خردمند و هنر پیشه و بیدار و بصیر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۹ : ای یار سرود و آب انگور