قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۰ : هشیار باش و خفته مرو تیز بر ستور
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۵ : ای کهن گشته در سرای غرور
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۶ : ای گشته جهان و خوانده دفتر
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۷ : با خویشتن شمار کن ای هوشیار پیر
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۸ : ای چنبر گردنده بدین گوی مدور
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۹ : این زرد تن لاغر گل خوار سیه سار
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۰ : اصل نفع و ضر و مایهٔ خوب و زشت و خیر و شر
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۱ : بر دشمنی دشمنت چو دیدی
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۲ : بر ره مکر و حسد مپوی ازیراک
قصیدهٔ شمارهٔ ۹۳ : نبینی بر درخت این جهان بار