قصیدهٔ شمارهٔ ۹۰ : گویمت چگونه شود زنده کو هلاک شود:

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۹ : تا مرد خر و کور کر نباشد

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۰ : ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۱ : ای خواجه جهان حیل بسی داند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۲ : هوشیاران ز خواب بیدارند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۳ : مرد چو با خویشتن شمار کند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۴ : صبا باز با گل چه بازار دارد؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۵ : هر که جان خفته را از خواب جهل آوا کند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۶ : کسی کز راز این دولاب پیروزه خبر دارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۷ : چون همی بوده‌ها بفرساید