قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ : جز جفا با اهل دانش مر فلک را کار نیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ : ای غریب آب غریبی ز تو بربود شباب

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ : ای به خور مشغول دایم چون نبات

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ : ای باز کرده چشم و دل خفته را ز خواب،

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰ : این تخت سخت گنبد گردان سرای ماست

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ : بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ : هر که چون خر فتنهٔ خواب و خور است

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ : باز جهان تیز پر و خلق شکار است

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ : شاخ شجر دهر غم و مشغله بار است

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ : آنکه بنا کرد جهان زین چه خواست؟