قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۰ : شبی تاری چو بی‌ساحل دمان پر قیر دریائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۹ : ای مانده به کوری و تنگ حالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۰ : تمییز و هوش و فکرت و بیداری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۱ : ای گشت زمان زمن چه می‌خواهی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۲ : ای غره شده به پادشائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۳ : جهان را نیست جز مردم شکاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۴ : ایا دیده تا روز شب‌های تاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۵ : نماند کار دنیا جز به بازی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۶ : بگذر ای باد دل‌افروز خراسانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۷ : گر خرد را بر سر هشیار خویش افسر کنی