قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۸ : ای شده مشغول به ناکردنی،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۹ : ای مانده به کوری و تنگ حالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۰ : تمییز و هوش و فکرت و بیداری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۱ : ای گشت زمان زمن چه می‌خواهی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۲ : ای غره شده به پادشائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۳ : جهان را نیست جز مردم شکاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۱ : تا کی خوری دریغ ز برنائی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۲ : چو رسم جهان جهان پیش بینی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۳ : گر نخواهی ای پسر تا خویشتن مجنون کنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۴ : ای کرده سرت خو به بی‌فساری