قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۵ : نگه کن سحرگه به زرین حسامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۶ : ایا همیشه به نوروز سوی هر شجری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۷ : مردم اگر این تن ساسیستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۸ : چنین زرد و نوان مانند نالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۹ : دلیت باید پر عقل و سر ز جهل تهی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۰ : بینی آن باد که گوئی دم یارستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۰ : ای گرد گرد گنبد طارونی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۱ : آسایشت نبینم ای چرخ آسیائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۲ : این کهن گیتی ببرد از تازه فرزندان ئوی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۳ : ای طمع کرده ز نادانی به عمر هرگزی