قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵ : مر جان مرا روان مسکین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶ : ای شده مشغول به کار جهان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷ : سوار سخن را ضمیر است میدان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۸ : بر جستن مراد دل ای مسکین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ : ز من معزول شد سلطان شیطان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۰ : حکمتی بشنو به فضل ای مستعین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۷ : از صحبت خلق دل گسستم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۸ : دوش تا هنگام صبح از وقت شام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۹ : ای دل و هوش و خرد داده به شیطان رجیم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۰ : از دهر جفا پیشه زی که نالم؟