رباعی شمارهٔ ۷۳ : تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟

رباعی شمارهٔ ۷۴ : زلف تو ز بالای تو مهجور نشد

رباعی شمارهٔ ۷۵ : لب نیست که از مراغه پر خنده نشد

رباعی شمارهٔ ۷۶ : صافی چو ترا دید روان می‌نالد

رباعی شمارهٔ ۶۱ : گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد

رباعی شمارهٔ ۷۷ : لعلت که پر از گوهر ناسفت آمد

رباعی شمارهٔ ۴۶ : با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت

رباعی شمارهٔ ۴۷ : شد درد بر پای فلک فرسایت

رباعی شمارهٔ ۴۸ : ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچ

رباعی شمارهٔ ۴۹ : بنمود بمن یار میان، یعنی هیچ