رباعی شمارهٔ ۴۱ : با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست

رباعی شمارهٔ ۵۷ : هر کس که ز کبر و عجب باری دارد

رباعی شمارهٔ ۴۲ : دلدار چو در سینه دل نرم نداشت

رباعی شمارهٔ ۵۸ : دستارچه حسنی و جمالی دارد

رباعی شمارهٔ ۴۳ : ای طلعت نور گسترت به در بهشت

رباعی شمارهٔ ۵۹ : آن مه، که ز شعر زلف ذیلی دارد

رباعی شمارهٔ ۴۴ : باد سحری چو غنچه را لب بشکافت

رباعی شمارهٔ ۶۰ : ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد

رباعی شمارهٔ ۴۵ : دل در غم او بکاست، می‌باید گفت

رباعی شمارهٔ ۴۶ : با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت