شمارهٔ ۱ : زشت رو چون سازد از خود دور خوی زشت را؟

شمارهٔ ۲ : چرخ می داند عیار آه پرتائثیر را

شمارهٔ ۳ : چشم صیاد تو ترسانده است چشم ناز را

شمارهٔ ۴ : چون دریغ از دیده داری حسن ذات خویش را

شمارهٔ ۵ : از دست کار رفته بود پیش، کار ما

شمارهٔ ۶ : گردون سنگدل نبود مرد جنگ ما

شمارهٔ ۷ : زد غوطه بس که در تن خاکی روان ما

شمارهٔ ۸ : تا چند نهد روی به رو آن کف پا را؟

شمارهٔ ۹ : بگذار شود زیر و زبر جسم گران را

شمارهٔ ۱۰ : بیدار کند بانگ نی افسرده دلان را

شمارهٔ ۱۱ : کلید فتح بود از دل شکسته گدا را

شمارهٔ ۱۲ : قرار نیست دمی چون شرار، خرده جان را

شمارهٔ ۱۳ : زهی ز روزن داغ تو روشنایی دلها

شمارهٔ ۱۴ : نیست پروای کدورت دل بی کینه ما را

شمارهٔ ۱۵ : گریه مستانه بی می می کند ما را خراب

شمارهٔ ۱۶ : از ترحم حسن جولان می نماید در نقاب

شمارهٔ ۱۷ : می شود در دور خط عاشق ز جانان کامیاب

شمارهٔ ۱۸ : عمر را پاس نفس باز ندارد ز شتاب

شمارهٔ ۱۹ : چه خیال است کند مست ترا باده ناب

شمارهٔ ۲۰ : روز در جام می آویز که در شب می ناب

شمارهٔ ۲۱ : چو ساخت قد ترا حلقه عمر پا به رکاب

شمارهٔ ۲۲ : یکی دو شد ز اجل ماتم روان غریب

شمارهٔ ۲۳ : زردرویی می کشد مهر از ترنج غبغبت

شمارهٔ ۲۴ : عمر چون از چل گذشت از وی وفاجستن خطاست

شمارهٔ ۲۵ : حاصل ما از نظربازی نگاه حسرت است

شمارهٔ ۲۶ : لعل جان بخش ترا خط دورباش آفت است

شمارهٔ ۲۷ : قسمت روشندلان از زندگانی کلفت است

شمارهٔ ۲۸ : در کهنسالی ز نسیان شکوه کفر نعمت است

شمارهٔ ۲۹ : بی دماغان را نرنجاندن به صحبت منت است

شمارهٔ ۳۰ : شیوه چشم کبود از چشم ها دلکشترست

شمارهٔ ۳۱ : باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست

شمارهٔ ۳۲ : راحت مرگ فقیران ز اغنیا افزونترست

شمارهٔ ۳۳ : نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست

شمارهٔ ۳۴ : صندل بی مغز عالم گرده دردسرست

شمارهٔ ۳۵ : آنچه ما را از شراب زندگی در ساغرست

شمارهٔ ۳۶ : می شوم گل، در گریبان خار می افتد مرا

شمارهٔ ۳۷ : بحر نتواند غبار غم ز دل شستن مرا

شمارهٔ ۳۸ : می گشاید ذکر بر رویت در الله را

شمارهٔ ۳۹ : خط مشکین خواست عذر آن عذار ساده را

شمارهٔ ۴۰ : نیست سوی حق به جز تسلیم راهی بنده را

شمارهٔ ۴۱ : نیست پروای علایق طبع وحشت دیده را

شمارهٔ ۴۲ : عشق می پاشد ز یکدیگر دل غم پیشه را

شمارهٔ ۴۳ : حسن عالمسوز دارد بی قرار اندیشه را

شمارهٔ ۴۴ : زلف طرار تو می بندد زبان شانه را

شمارهٔ ۴۵ : بی سرانجامی صفا بخشد دل دیوانه را

شمارهٔ ۴۶ : نیل چشم زخم باشد زنگ کلفت سینه را

شمارهٔ ۴۷ : شوخی راز محبت می شکافد سینه را

شمارهٔ ۴۸ : بیخودی فرش است در چشم و دل بی تاب ما

شمارهٔ ۴۹ : می کند در پرده شب جلوه دایم روز ما

شمارهٔ ۵۰ : از گرانخوابی چو چشم دام آزادیم ما

شمارهٔ ۵۱ : بر زبان حرف طلب هرگز نمی آریم ما

شمارهٔ ۵۲ : دور شو ای آستین از دیده گریان ما

شمارهٔ ۵۳ : به همواری توان بردن سبق از همرهان اینجا

شمارهٔ ۵۴ : به احسان همتم می کرد قارون اهل دنیا را

شمارهٔ ۵۵ : تمنای تو دارد در کشاکش آسمان ها را

شمارهٔ ۵۶ : ز بدگویان امان خواهی، ز غیبت پاک کن لب را

شمارهٔ ۵۷ : ز خط اندیشه نبود چهره آن سرو قامت را

شمارهٔ ۵۸ : کجا اندیشه عقباست عقل ذوفنونت را؟

شمارهٔ ۵۹ : کند هر جا پریشان باد زلف مشکبارش را

شمارهٔ ۶۰ : توجه نیست با دلهای سنگین عشق سرکش را

شمارهٔ ۶۱ : به گلشن چون روی، بنما به گل چاک گریبان را

شمارهٔ ۶۲ : نلرزد چون دل از دهشت چو برگ بیدپیران را؟

شمارهٔ ۶۳ : به آسانی شود دلها مسخر گوشه گیران را

شمارهٔ ۶۴ : کشید آن سنگدل از دست من زلف پریشان را

شمارهٔ ۶۵ : ز نقصان گهر باشد گران خیزی بزرگان را

شمارهٔ ۶۶ : نشاط ظاهر از دل کی برد غم های پنهان را؟

شمارهٔ ۶۷ : عدالت عمر جاویدان دهد فرمانروایان را

شمارهٔ ۶۸ : مصیبت می کند بر دل گوارا زهر مردن را

شمارهٔ ۶۹ : بلایی نیست چون دل واپسی جانهای روشن را

شمارهٔ ۷۰ : نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را

شمارهٔ ۷۱ : چه حاصل کز غزالان بزم رنگین است مجنون را؟

شمارهٔ ۷۲ : به خاموشی سرآور روزگار زندگانی را

شمارهٔ ۷۳ : نمی آیی به بیداری چو در آغوش من شبها

شمارهٔ ۷۴ : به چشم مردم آگاه، این فرسوده قالبها

شمارهٔ ۷۵ : بخیل دوربین زان می کند وحشت ز صحبت ها

شمارهٔ ۷۶ : شود زیر و زبر مجموعه خاطر ز محفل ها

شمارهٔ ۷۷ : ز لعلش پر می گلرنگ شد پیمانه دلها

شمارهٔ ۷۸ : به چشم عاقبت بین هر که خود را دید در دنیا

شمارهٔ ۷۹ : (سر تسلیم خرد بر خط جام است اینجا

شمارهٔ ۸۰ : (هر که خاموش شد از اهل بیان است اینجا

شمارهٔ ۸۱ : جز یتیمی چه بر این داشت در گوش ترا

شمارهٔ ۸۲ : این نه خط است سیه کرده بناگوش ترا

شمارهٔ ۸۳ : زاهد خشک بود دشمن جان میکش را

شمارهٔ ۸۴ : پند ارباب خرد پنبه گوش است مرا

شمارهٔ ۸۵ : چون سویداست نهان در دل شب کوکب ما

شمارهٔ ۸۶ : می تپد در جگر خاک همان طینت ما

شمارهٔ ۸۷ : چرخ خونخوار دلیرست به خونریزی ما

شمارهٔ ۸۸ : چه نسبت است به یوسف رخ نکوی ترا؟

شمارهٔ ۸۹ : مسنج با دل شب فیض صبح انور را

شمارهٔ ۹۰ : چه آتش است به جان این دل مشوش را؟

شمارهٔ ۹۱ : حذر ز ناخن الماس نیست داغ مرا

شمارهٔ ۹۲ : فراغبال محال است راست کیشان را

شمارهٔ ۹۳ : رخسار آتشین نپذیرد نقاب را

شمارهٔ ۹۴ : گردد دو نیم، دل ز گلستان ملول را

شمارهٔ ۹۵ : خال تو سوخت جان من غم سرشته را

شمارهٔ ۹۶ : زخم زبان به جوش نیارد فسرده را

شمارهٔ ۹۷ : کم کم کن آشنا به لب زخم دشنه را

شمارهٔ ۹۸ : عقل شرع باطن است و شرع عقل ظاهرست

شمارهٔ ۹۹ : داغدار عشق را نور و صفای دیگرست

شمارهٔ ۱۰۰ : جای برگ گل به بستر اشک رنگینم بس است

شمارهٔ ۱۰۱ : عیب مردم بر هنر تا چند بگزینی، بس است

شمارهٔ ۱۰۲ : نغمه های جانفزا در پرده نی مدغم است؟

شمارهٔ ۱۰۳ : شانه با صد دست از بست و گشادش درهم است

شمارهٔ ۱۰۴ : بی خبر از غفلت خویش است تا جان در تن است

شمارهٔ ۱۰۵ : عمر را بر باد دادن تن به صحبت دادن است

شمارهٔ ۱۰۶ : آتشین رویی که داغ ما گلی از باغ اوست

شمارهٔ ۱۰۷ : حاصل دنیا و بال جان فارغبال توست

شمارهٔ ۱۰۸ : کاکل او دام در راه صبا انداخته است

شمارهٔ ۱۰۹ : یوسف از بی مهری اخوان به چاه افتاده است

شمارهٔ ۱۱۰ : تا دل از دستم شراب ارغوانی برده است

شمارهٔ ۱۱۱ : کی نسیم صبحدم با غنچه گل کرده است

شمارهٔ ۱۱۲ : بس که بر آن پیکر سیمین قبا چسبیده است

شمارهٔ ۱۱۳ : تا دل بی تاب من گرم طلب گردیده است

شمارهٔ ۱۱۴ : هر که با بی نسبتان گردد طرف، دیوانه است

شمارهٔ ۱۱۵ : بی حیا گر غوطه در گوهر زند بی مایه است

شمارهٔ ۱۱۶ : آب حیوان با لب لعل تو خون مرده ای است

شمارهٔ ۱۱۷ : نغمه شیرین در مذاقم بی شراب تلخ نیست

شمارهٔ ۱۱۸ : دل به صحبت ذوق خلوت دیده را در بند نیست

شمارهٔ ۱۱۹ : جز حریم دل کز آب و گل در او آثار نیست

شمارهٔ ۱۲۰ : گوش ناقص طینتان را پرده انصاف نیست

شمارهٔ ۱۲۱ : در چمن چون باغدار لاله گون خود گذشت

شمارهٔ ۱۲۲ : بعد سالی در گلستان جلوه ای گل کرد و رفت

شمارهٔ ۱۲۳ : از دعا در صبح کام دل توان آسان گرفت

شمارهٔ ۱۲۴ : خبرها می دهد از می پرستی رنگ غمازت

شمارهٔ ۱۲۵ : مرا در چاه چون یوسف وطن از مکر اخوان است

شمارهٔ ۱۲۶ : غرض از خوردن می مستی بالادست است

شمارهٔ ۱۲۷ : ناله نی حدی قافله ارواح است

شمارهٔ ۱۲۸ : پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست

شمارهٔ ۱۲۹ : (در خموشی لب من چهره گشای رازست

شمارهٔ ۱۳۰ : چشم مینا ز سیه بختی ما خونریزست

شمارهٔ ۱۳۱ : بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است

شمارهٔ ۱۳۲ : هر سر موی تو در کاوش دل مژگان است

شمارهٔ ۱۳۳ : تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است

شمارهٔ ۱۳۴ : تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است

شمارهٔ ۱۳۵ : رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است

شمارهٔ ۱۳۶ : دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است

شمارهٔ ۱۳۷ : از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است

شمارهٔ ۱۳۸ : باز سرمشق جنونم خط نازک رقمی است

شمارهٔ ۱۳۹ : هر چه جز حیرت دیدار بود نادانی است

شمارهٔ ۱۴۰ : گر چه رخسار ترا آب طراوت کم نیست

شمارهٔ ۱۴۱ : عشق را چشم به سامان تن آسانی نیست

شمارهٔ ۱۴۲ : از سرانجام عمارت خوشی از دلها رفت

شمارهٔ ۱۴۳ : به گریه جوهر بینش ز دیده ما ریخت

شمارهٔ ۱۴۴ : چه غم اگر تهی از باده جام و شیشه ماست؟

شمارهٔ ۱۴۵ : چنان که مهر خموشی سپند آفتهاست

شمارهٔ ۱۴۶ : دلم ربوده خط شکسته بسته اوست

شمارهٔ ۱۴۷ : چه سود ازین که کتبخانه جهان از توست؟

شمارهٔ ۱۴۸ : دلیل راه توکل امید کوتاه است

شمارهٔ ۱۴۹ : خموش هر که شد از قیل و قال وارسته است

شمارهٔ ۱۵۰ : پلنگ اگر چه ز خشم آتش فروخته ای است

شمارهٔ ۱۵۱ : هزار رنگ بلا در خمار میخواری است

شمارهٔ ۱۵۲ : گل سر سبد روزگار، خوش خویی است

شمارهٔ ۱۵۳ : چه شد که مجلس ما را ز شمع زیور نیست

شمارهٔ ۱۵۴ : به زور خرده جان را نگاه نتوان داشت

شمارهٔ ۱۵۵ : یعقوب از فروغ جمال تو چشم باخت

شمارهٔ ۱۵۶ : جایی مرو نخوانده که گر خانه خداست

شمارهٔ ۱۵۷ : ابر سیاه حامل باران رحمت است

شمارهٔ ۱۵۸ : با قبله طاق ابروی او را چه نسبت است؟

شمارهٔ ۱۵۹ : موی سفید ریشه آه ندامت است

شمارهٔ ۱۶۰ : ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است

شمارهٔ ۱۶۱ : موی سفید صبحدم جان غافل است

شمارهٔ ۱۶۲ : چندان که خار در پی آزار بلبل است

شمارهٔ ۱۶۳ : این شور در جهان نه از افلاک و انجم است

شمارهٔ ۱۶۴ : دیدار یار در گره چشم بستن است

شمارهٔ ۱۶۵ : درمان درد هجر ز جان دست شستن است

شمارهٔ ۱۶۶ : شکرفروش مصر حلاوت زبان توست

شمارهٔ ۱۶۷ : خال است این که بر لب او چشم دوخته است؟

شمارهٔ ۱۶۸ : چشمم ز پهلوی دل دیوانه پر شده است

شمارهٔ ۱۶۹ : نی انجمن فروز شراب شبانه است

شمارهٔ ۱۷۰ : ز پیری حاصل من مد آه است

شمارهٔ ۱۷۱ : ظرافت آتش افروز جدایی است

شمارهٔ ۱۷۲ : در چمن روزگار فال شکفتن خطاست

شمارهٔ ۱۷۳ : حسن را با عشق شان دیگرست

شمارهٔ ۱۷۴ : عشق هر چند مجازی است خوش است

شمارهٔ ۱۷۵ : حسن در دوستی یگانه خوش است

شمارهٔ ۱۷۶ : عالمی را لعل او مست از شراب ناب کرد

شمارهٔ ۱۷۷ : از تراش آن خط مشکین جلوه زان رخسار کرد

شمارهٔ ۱۷۸ : منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟

شمارهٔ ۱۷۹ : از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد

شمارهٔ ۱۸۰ : ذات حق را چون توان در این جهان ادراک کرد؟

شمارهٔ ۱۸۱ : دانه خال تو خون از چشم صیاد آورد

شمارهٔ ۱۸۲ : عالمی از منع زینت خرم و دلشاد شد

شمارهٔ ۱۸۳ : خلقی از گفتار بی کردار من هشیار شد

شمارهٔ ۱۸۴ : بی تائمل هر که در محفل سخن پرداز شد

شمارهٔ ۱۸۵ : خرد دانست آن که جرم خویش را بیچاره شد

شمارهٔ ۱۸۶ : تازه رو زخم کهن از زخم های تازه شد

شمارهٔ ۱۸۷ : داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد

شمارهٔ ۱۸۸ : تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند

شمارهٔ ۱۸۹ : ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند

شمارهٔ ۱۹۰ : تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند

شمارهٔ ۱۹۱ : غیرت خسرو چو خواهد رشک فرمایی کند

شمارهٔ ۱۹۲ : در دل معشوق جای خود ادب وا می کند

شمارهٔ ۱۹۳ : آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند

شمارهٔ ۱۹۴ : میکشان را باده گلرنگ خندان می کند

شمارهٔ ۱۹۵ : تکیه گاه خلق، لطف حق تعالی بس بود

شمارهٔ ۱۹۶ : دور ساغر بی هوای ابر پا در گل بود

شمارهٔ ۱۹۷ : در بساط آسمان خشک، همت کم بود

شمارهٔ ۱۹۸ : حاصل جمعیت عالم پریشانی بود

شمارهٔ ۱۹۹ : بخت با ما بر خلاف راه مقصد می رود

شمارهٔ ۲۰۰ : دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود

شمارهٔ ۲۰۱ : هر که گرداند ز دنیا روی، از مردان شود

شمارهٔ ۲۰۲ : فیض روشن گوهران از ارتحال افزون شود

شمارهٔ ۲۰۳ : از شراب لاله گون همت دوبالا می شود

شمارهٔ ۲۰۴ : حسن خط از حلقه گشتن ها زیادت می شود

شمارهٔ ۲۰۵ : در وجود ما شراب تلخ باطل می شود

شمارهٔ ۲۰۶ : عمر اهل دولت از احسان دو چندان می شود

شمارهٔ ۲۰۷ : آسمان افتادگان را غمگساری می شود

شمارهٔ ۲۰۸ : خون می را از عروق تاک می باید کشید

شمارهٔ ۲۰۹ : ساغر می را به دست می پرست ما دهید

شمارهٔ ۲۱۰ : کجا چشم بد از دود سپندم در گزند افتد؟

شمارهٔ ۲۱۱ : به جز دندان کز آب زندگی چون آسیا گردد

شمارهٔ ۲۱۲ : به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گردد

شمارهٔ ۲۱۳ : چنین از می گر آن سیب زنخدان لاله گون گردد

شمارهٔ ۲۱۵ : ز پرگویی دهان هرزه گویان باز می گردد

شمارهٔ ۲۱۶ : دلی دارم که از یاد طرب غمناک می گردد

شمارهٔ ۲۱۷ : به هر کس آسمان شد مهربان بیچاره می گردد

شمارهٔ ۲۱۸ : غم روی زمین ما را غبار دل نمی گردد

شمارهٔ ۲۱۹ : به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد

شمارهٔ ۲۲۰ : ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می بارد

شمارهٔ ۲۲۱ : ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد

شمارهٔ ۲۲۲ : مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد

شمارهٔ ۲۲۳ : شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد

شمارهٔ ۲۲۴ : که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟

شمارهٔ ۲۲۵ : به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد

شمارهٔ ۲۲۶ : نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد

شمارهٔ ۲۲۷ : به هر رنگی که باشد دل، همان صورت جهان گیرد

شمارهٔ ۲۲۸ : که دارم غیر خط تا از رخ او داد من گیرد؟

شمارهٔ ۲۲۹ : من آن سیلم که منزل پیش راه من نمی گیرد

شمارهٔ ۲۳۰ : به ماتم هر که کام خود ز افغان تلخ می سازد

شمارهٔ ۲۳۱ : سیه مستان غفلت را فلک هشیار می سازد

شمارهٔ ۲۳۲ : آب حیات آتش رخساره ها می است

شمارهٔ ۲۳۳ : حسنت هلال را به سر آسمان شکست

شمارهٔ ۲۳۴ : رخسار او مقید زلف بلند نیست

شمارهٔ ۲۳۵ : ما را شکایت از سخن تلخ یار نیست

شمارهٔ ۲۳۶ : ما را کنار و بوس توقع ز یار نیست

شمارهٔ ۲۳۷ : در گریه بی رخت مژه را اختیار نیست

شمارهٔ ۲۳۸ : عمر عزیز قابل سوز و گداز نیست

شمارهٔ ۲۳۹ : گفتی نمی توان ز لب دلستان گذشت

شمارهٔ ۲۴۰ : از داغ تازگی جگر پاره پاره یافت

شمارهٔ ۲۴۱ : از روی عرقناک تو خورشید کباب است

شمارهٔ ۲۴۲ : از پرده شرم تو دلم داغ و کباب است

شمارهٔ ۲۴۳ : تنها نه همین با تو مرا روی نیازست

شمارهٔ ۲۴۴ : صد در صد آفاق، بیابان جنون است

شمارهٔ ۲۴۵ : دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است

شمارهٔ ۲۴۶ : با عشق تو اندیشه کونین گناه است

شمارهٔ ۲۴۷ : هر قطره شبنم به چمن دانه ذکری است

شمارهٔ ۲۴۸ : هر داغ درین لاله ستان خیمه لیلی است

شمارهٔ ۲۴۹ : از رفتن گل صحن چمن نوحه سرایی است

شمارهٔ ۲۵۰ : با خوی سرکش او آتش سخن پذیرست

شمارهٔ ۲۵۱ : رنگ شراب دارد یاقوت درفشانت

شمارهٔ ۲۵۳ : تواضع خصم بالادست را بی زور می سازد

شمارهٔ ۲۵۴ : دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد

شمارهٔ ۲۵۵ : تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد

شمارهٔ ۲۵۶ : اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد

شمارهٔ ۲۵۷ : ز بس گفتار من از دل غبارآلود می خیزد

شمارهٔ ۲۵۸ : به تمکینی ز جای خویش آن طناز می خیزد

شمارهٔ ۲۵۹ : زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد

شمارهٔ ۲۶۰ : ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد

شمارهٔ ۲۶۱ : چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟

شمارهٔ ۲۶۲ : بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی باشد

شمارهٔ ۲۶۳ : ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد

شمارهٔ ۲۶۴ : دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند

شمارهٔ ۲۶۵ : ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند

شمارهٔ ۲۶۶ : مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود

شمارهٔ ۲۶۷ : نگردم چون سبو غافل ز حفظ آبروی خود

شمارهٔ ۲۶۸ : گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید

شمارهٔ ۲۶۹ : ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید

شمارهٔ ۲۷۰ : به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید

شمارهٔ ۲۷۱ : به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید

شمارهٔ ۲۷۲ : نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید

شمارهٔ ۲۷۳ : چون فروزان ز می آن آینه طلعت گردد

شمارهٔ ۲۷۴ : سر ما گرم ز زور می بی غش گردد

شمارهٔ ۲۷۵ : صحبت مردم افسرده سکون می آرد

شمارهٔ ۲۷۶ : صبح وصل است و مرا حال چنین می گذرد

شمارهٔ ۲۷۷ : طفل محبوبم اگر رخ ز شراب افروزد

شمارهٔ ۲۷۸ : بی تائمل به مقامی دل غافل نرسد

شمارهٔ ۲۷۹ : از سفر با رخ افروخته جانان آمد

شمارهٔ ۲۸۰ : اهل بازار ز زهاد به انصافترند

شمارهٔ ۲۸۱ : پیش سایل چه ضرورست بپا برخیزند؟

شمارهٔ ۲۸۲ : گر مصور قلم از موی میان تو کند

شمارهٔ ۲۸۳ : اول و آخر الله ازان آه بود

شمارهٔ ۲۸۴ : از حیات آنچه ترا صرف به طاعات شود

شمارهٔ ۲۸۵ : حسن اگر بدرقه شعله آواز شود

شمارهٔ ۲۸۶ : گر چنین جلوه گر آن سرو قباپوش شود

شمارهٔ ۲۸۷ : زود از خنده بی مغز دهن بسته شود

شمارهٔ ۲۸۸ : یوسف از دیدن رخسار تو خودبین نشود

شمارهٔ ۲۸۹ : دل سودازده داغ تو به افسر ندهد

شمارهٔ ۲۹۰ : گریه امروز به رنگ دگرم می آید

شمارهٔ ۲۹۱ : کیست آن کس که نه بر حال مسافر گرید؟

شمارهٔ ۲۹۲ : مدار خویش بزرگی که بر شراب نهاد

شمارهٔ ۲۹۳ : خسیس باده چو نوشد خسیس تر گردد

شمارهٔ ۲۹۴ : می مدام دل لاله را سیه دارد

شمارهٔ ۲۹۵ : اگر نه اشک مرادست بر گلو گیرد

شمارهٔ ۲۹۶ : همین ز می نه رخ بزم ها نگارین شد

شمارهٔ ۲۹۷ : ز آفتاب شود خشک خط چو تر باشد

شمارهٔ ۲۹۸ : خدنگ بی غرضان را خطا نمی باشد

شمارهٔ ۲۹۹ : ز پیچ و تاب در دل به ما فراز نشد

شمارهٔ ۳۰۰ : به روی لاله و گل هر که می نمی نوشد

شمارهٔ ۳۰۱ : پیاله ای به لبم چرخ آشنا نکند

شمارهٔ ۳۰۲ : دلی که آب شد از عشق برقرار بود

شمارهٔ ۳۰۳ : دل از رفیق گرانجان ز عمر سیر شود

شمارهٔ ۳۰۴ : به دست من کمر نازک تو چون آید؟

شمارهٔ ۳۰۵ : اگر ز دست تهی، کام برنمی آید

شمارهٔ ۳۰۶ : نخلی که سرکشی نکند پایمال باد!

شمارهٔ ۳۰۷ : سیر شکوفه عقل مرا زیر دست کرد

شمارهٔ ۳۰۸ : در گلشنی که حسن تو عارض جمال کرد

شمارهٔ ۳۰۹ : حسن از حجاب، غصه و تشویش می خورد

شمارهٔ ۳۱۰ : با جسم کس به عالم بالا نمی رسد

شمارهٔ ۳۱۱ : دل از سفید گشتن مو ناامید شد

شمارهٔ ۳۱۲ : حسن تو زیردست خط مشکبار شد

شمارهٔ ۳۱۳ : غلیان ز دودمان وجود آشکار شد

شمارهٔ ۳۱۴ : از اختیار دم دل گمراه می زند

شمارهٔ ۳۱۵ : گر چه در ظاهر به زه دارم کمان اختیار

شمارهٔ ۳۱۶ : تیشه من چون زند دامان جرائت بر کمر

شمارهٔ ۳۱۷ : گر باغبان زکات زر گل برون کند

شمارهٔ ۳۱۸ : اشکم همیشه خون به دل آستین کند

شمارهٔ ۳۱۹ : خوبان اگر چه زبده اولاد آدمند

شمارهٔ ۳۲۰ : روشندلان که قبله خود روی او کنند

شمارهٔ ۳۲۱ : در حفظ آن کسی که ز می بی خبر شود

شمارهٔ ۳۲۲ : بیداد آسمان چه خیال است کم شود

شمارهٔ ۳۲۳ : از باده چون عقیق تو سیراب می شود

شمارهٔ ۳۲۴ : از خود گسسته، بار به دنیا نمی شود

شمارهٔ ۳۲۵ : از بانگ نی دلی که جراحت نمی شود

شمارهٔ ۳۲۶ : از تاج باج خواه فریدون حذر کنید

شمارهٔ ۳۲۷ : تقصیر میانش ز خم و پیچ ندارد

شمارهٔ ۳۲۸ : حاشا که طلبکار حق آرام پذیرد

شمارهٔ ۳۲۹ : جز سرکشی از آدم بی درد چه خیزد؟

شمارهٔ ۳۳۰ : از شهد جهان جز غم و تشویش چه خیزد؟

شمارهٔ ۳۳۱ : از موی چو کافور دلم بیت حزن شد

شمارهٔ ۳۳۲ : تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد

شمارهٔ ۳۳۳ : می خورد و فروزان شد و از شرم برآمد

شمارهٔ ۳۳۵ : طول امر از دل چه خیال است برآید؟

شمارهٔ ۳۳۶ : زنگ از دل ما آن خط شبرنگ زداید

شمارهٔ ۳۳۷ : خط در دل روشن گهران مهر فزاید

شمارهٔ ۳۳۸ : در کسوت فقر آن رخ چون ماه ببینید

شمارهٔ ۳۳۹ : در صیدگاه دنیا هر کس که هوش دارد

شمارهٔ ۳۴۰ : تا خط دمید با من دلدار هم سخن شد

شمارهٔ ۳۴۱ : دل ز من خال یار می گیرد

شمارهٔ ۳۴۲ : هیچ شریفی خسیس رای نباشد

شمارهٔ ۳۴۳ : خسیس از هنرپیشگان عیب بیند

شمارهٔ ۳۴۴ : از نمدپوشان زبان طعن را کوتاه دار

شمارهٔ ۳۴۵ : گل گلاب از هرزه خندی شد درین نیلی حصار

شمارهٔ ۳۴۶ : شد فزون در دور خط کیفیت لبهای یار

شمارهٔ ۳۴۷ : پوچ گو را بر سر گفتار بی حاصل میار

شمارهٔ ۳۴۸ : وقت خواب ناز، آن مژگان بود خونریزتر

شمارهٔ ۳۴۹ : هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر

شمارهٔ ۳۵۰ : هست حاجت در بساط کج کلاهان بیشتر

شمارهٔ ۳۵۱ : می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگر

شمارهٔ ۳۵۲ : بر دل موری درین عبرت سرا غافل مخور

شمارهٔ ۳۵۳ : کریم سایل خود را غنی کند یکبار

شمارهٔ ۳۵۴ : یکی هزار شود داغ در دل افگار

شمارهٔ ۳۵۵ : ندیده ایم به جز ماه روزه ماه دگر

شمارهٔ ۳۵۶ : با چهره شکسته و با چشم اشکبار

شمارهٔ ۳۵۷ : سامان دهر را همه اسباب غم شمار

شمارهٔ ۳۵۸ : در دیده ها اگر چه بود راه هند دور

شمارهٔ ۳۵۹ : مخور فریب محبت ز ناله همه کس

شمارهٔ ۳۶۰ : برنیایی خوش به اهل فکر، ناخوش هم مباش

شمارهٔ ۳۶۱ : یک سر مو منت از اخوان کم فرصت مکش

شمارهٔ ۳۶۲ : از ته دل نیست از همصحبتان رنجیدنش

شمارهٔ ۳۶۳ : یار گندم گون جوی نگذاشت در من عقل و هوش

شمارهٔ ۳۶۴ : در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش!

شمارهٔ ۳۶۵ : حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش

شمارهٔ ۳۶۶ : صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش

شمارهٔ ۳۶۷ : در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش

شمارهٔ ۳۶۸ : تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش

شمارهٔ ۳۶۹ : دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش

شمارهٔ ۳۷۰ : قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش

شمارهٔ ۳۷۱ : به دوری محو از خاطر نگردد قد رعنایش

شمارهٔ ۳۷۲ : سلیمانی است حسن، انگشتری از حلقه مویش

شمارهٔ ۳۷۳ : غوطه در زنگ زد آیینه روشن گهرش

شمارهٔ ۳۷۴ : عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش

شمارهٔ ۳۷۵ : به عزم صید چنان گرم خاست شهبازش

شمارهٔ ۳۷۶ : مطرب مکن ز صافی آواز انتعاش

شمارهٔ ۳۷۷ : محو کی از صفحه دلها شود آثار من؟

شمارهٔ ۳۷۸ : بس که از دوران به سختی بگذرد احوال من

شمارهٔ ۳۷۹ : دارد از سبقت ز چشم بد خطرها جان من

شمارهٔ ۳۸۰ : از علایق دل ز آب و گل نمی آید برون

شمارهٔ ۳۸۱ : آبروی دیده ها باشد ز اشک آتشین

شمارهٔ ۳۸۲ : در جبین تاک، نور باده بی غش ببین

شمارهٔ ۳۸۳ : خط مشکین را به گرد خال آن مهوش ببین

شمارهٔ ۳۸۴ : ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن

شمارهٔ ۳۸۵ : ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن

شمارهٔ ۳۸۶ : ازان خرسند گردیدم ز دیدن ها به نادیدن

شمارهٔ ۳۸۷ : ز اهل عقل همواری به مجنونان فزون تر کن

شمارهٔ ۳۸۸ : جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من

شمارهٔ ۳۸۹ : نباشد در مقام دلبری نازک نهال من

شمارهٔ ۳۹۰ : ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من

شمارهٔ ۳۹۱ : به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من

شمارهٔ ۳۹۲ : تا سر خود به گریبان نتوانی بردن

شمارهٔ ۳۹۳ : می گشاید ز خموشان دل بی کینه من

شمارهٔ ۳۹۴ : اگر عزیز توان شد به آبروی کسان

شمارهٔ ۳۹۵ : توان به خامشی از عمر کام دل بردن

شمارهٔ ۳۹۶ : به طوق غبغب سیمین او نظر واکن

شمارهٔ ۳۹۷ : عرق به چهره اش از تاب می نشسته ببین

شمارهٔ ۳۹۸ : از توست آنچه می دهی آن را به دیگران

شمارهٔ ۳۹۹ : ز احسان بنای دولت خود باثبات کن

شمارهٔ ۴۰۰ : ای غنچه لب رعایت اهل نیاز کن

شمارهٔ ۴۰۱ : عیش جهان در آن لب خندان نظاره کن

شمارهٔ ۴۰۲ : پهلو تهی ز ناوک آن دلربا مکن

شمارهٔ ۴۰۳ : بر جام باده چشم ندارد حباب من

شمارهٔ ۴۰۴ : در سوختن زیاده شود آب و تاب من

شمارهٔ ۴۰۵ : متراش خط ز چهره خود پر عتاب من

شمارهٔ ۴۰۶ : آشفته می شود ز نصیحت دماغ من

شمارهٔ ۴۰۷ : در لعل یار خنده دندان نما ببین

شمارهٔ ۴۰۸ : عتاب گلرخان در پرده دارد لطف پنهانی

شمارهٔ ۴۰۹ : زبان در کام کش تا خامشان را همزبان بینی

شمارهٔ ۴۱۰ : کند گل جمع خود را چون تو در گلزار می آیی

شمارهٔ ۴۱۱ : سوز داغ دلم ای لاله تو نشناخته ای

شمارهٔ ۴۱۲ : بوی گل غنچه شود چون تو به گلزار آیی

شمارهٔ ۴۱۳ : جام جم مهر خموشی است اگر بینایی

شمارهٔ ۴۱۴ : عرق فشان رخ خود از شراب ساخته ای

شمارهٔ ۴۱۵ : کیم، به وادی فقر و سلوک نزدیکی

شمارهٔ ۴۱۶ : عبیر فتنه به زلف سیاهت ارزانی!

شمارهٔ ۴۱۷ : مخالفت نبود در جهان تنهایی

شمارهٔ ۴۱۸ : در ماه روزه سیر مه ما نکرده ای

شمارهٔ ۴۱۹ : ای خط سبز کز لب جانان دمیده ای

شمارهٔ ۴۲۰ : هر لحظه خرابم کند آن چشم به رنگی

شمارهٔ ۴۲۱ : با خود پرداز از منزل طرازی

شمارهٔ ۴۲۲ : گر می نمی ستانی ای زاهد ریایی

شمارهٔ ۴۲۳ : در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی

شمارهٔ ۴۲۴ : بر گردن است خون دو صد کشته چون منش

شمارهٔ ۴۲۵ : ماهی که عرض می دهد از فلس، مال خویش

شمارهٔ ۴۲۶ : از کرم آن کس که شهرت است مرادش

شمارهٔ ۴۲۷ : چون آتش است رغبت بی منتهای حرص

شمارهٔ ۴۲۸ : با قد خم گشته روگردان مشو از راه حق

شمارهٔ ۴۲۹ : بی فسادی نیست گر رو در صلاح آرند خلق

شمارهٔ ۴۳۰ : مرو از راه به احسان خسیسانه خلق

شمارهٔ ۴۳۱ : نیست از گرد مذلت متواضع را باک

شمارهٔ ۴۳۲ : برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک

شمارهٔ ۴۳۳ : می کند عیب نمایان را هنرپرور کمال

شمارهٔ ۴۳۴ : روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل

شمارهٔ ۴۳۵ : هر که را از سایلان ناشاد می سازد بخیل

شمارهٔ ۴۳۶ : هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال

شمارهٔ ۴۳۷ : تن گران و جان نزار و دل کباب است از طعام

شمارهٔ ۴۳۸ : لازم یکدیگر افتاده است ناکامی و کام

شمارهٔ ۴۳۹ : حرص کرد از دعوی فقر و فنا شرمنده ام

شمارهٔ ۴۴۰ : می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام

شمارهٔ ۴۴۱ : اشک خونین بس که زد جوش از دل دیوانه ام

شمارهٔ ۴۴۲ : ناز آن لبها ز خط از قدردانی می کشم

شمارهٔ ۴۴۳ : گر چه در راه سخن کرده است از سر پا قلم

شمارهٔ ۴۴۴ : از خموشی ما ز دست هرزه نالان رسته ایم

شمارهٔ ۴۴۵ : ما به رنجش اکتفا از تندخویان کرده ایم

شمارهٔ ۴۴۶ : غم به آه از سینه افگار برمی آوریم

شمارهٔ ۴۴۷ : چند دل ز اندیشه بیش و کم روزی خوریم؟

شمارهٔ ۴۴۸ : بر زمین خط از خیال سرو قدی می کشیم

شمارهٔ ۴۴۹ : کجا شور قیامت تلخ سازد خواب شیرینم؟

شمارهٔ ۴۵۰ : ما نه امروز ز گلگشت چمن سیر شدیم

شمارهٔ ۴۵۱ : چنان که جمله عبادات از وضوست تمام

شمارهٔ ۴۵۲ : نجست ناوک آهی درست از شستم

شمارهٔ ۴۵۳ : مرا که هست میسر سبو به دوش کشم

شمارهٔ ۴۵۴ : به دست چون شکن زلف او شمار کنم

شمارهٔ ۴۵۵ : کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم

شمارهٔ ۴۵۶ : دل را ز زلف آن بت پرفن گرفته ام

شمارهٔ ۴۵۷ : از بس که بی گمان به در دل رسیده ام

شمارهٔ ۴۵۸ : جان دگر ز بوسه دلدار یافتم

شمارهٔ ۴۵۹ : از جلوه ات ز هوش من زار می روم

شمارهٔ ۴۶۰ : ما در جهان قرار اقامت نداده ایم

شمارهٔ ۴۶۱ : ز اهل کرم به هند کسی را ندیده ایم

شمارهٔ ۴۶۲ : پیوسته ما ز فکر دو عالم مشوشیم

شمارهٔ ۴۶۳ : ما آبروی فقر به گوهر نمی دهیم

شمارهٔ ۴۶۴ : طرفی ز نهال قد آن شوخ نبستم

شمارهٔ ۴۶۵ : از دل نبرد زنگ الم باد بهارم

شمارهٔ ۴۶۶ : ما از لب خامش ز سخن داد گرفتیم

شمارهٔ ۴۶۷ : ما همچو شرر تلخی غربت نکشیدیم

شمارهٔ ۴۶۸ : یک دم که به کف باده گلرنگ نداریم

شمارهٔ ۴۶۹ : ز تن عضوی بود دلهای خودکام

شمارهٔ ۴۷۰ : روی خوبت زنگ خودبینی زدود از گلرخان

شمارهٔ ۴۷۱ : حلقه هر در مشو با قامت همچون کمان

شمارهٔ ۴۷۲ : نوشها درج است در نیش عتاب آلودگان

شمارهٔ ۴۷۳ : عیب دنیا را نمی بینند کوته دیدگان

شمارهٔ ۴۷۴ : دل چو روشن گشت در غمخانه دنیا ممان

شمارهٔ ۴۷۵ : شد چو سوزن خشک، خار از قرب گل پیراهنان

شمارهٔ ۴۷۶ : کار صوفی چیست، خاطر را مصفا ساختن

شمارهٔ ۴۷۷ : هست با قد دو تا برگ اقامت ساختن

شمارهٔ ۴۷۸ : می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن

شمارهٔ ۴۷۹ : تا کی از عمامه خواهی کوس دانایی زدن؟

شمارهٔ ۴۸۰ : با دل پر خون برون زان زلف شبگون آمدن

شمارهٔ ۴۸۱ : روی از عالم بگردان، روی در دیوار کن

شمارهٔ ۴۸۲ : شانه در خط معنبر ای صنم داخل مکن

شمارهٔ ۴۸۳ : در تلاش آفرین افکار خود رنگین مکن

شمارهٔ ۴۸۴ : فارغ است از دیو مردم خاطر آزاد من

شمارهٔ ۴۸۵ : در جوهر نهفته من سرسری مبین

شمارهٔ ۴۸۶ : به هیچ جا نرسد زهد خشک صومعه داران

شمارهٔ ۴۸۷ : چون برآید دل ز قید زلف عنبرفام او؟

شمارهٔ ۴۸۸ : هر چه بخشد عالم ناساز می گیرد ز تو

شمارهٔ ۴۸۹ : گر شود گویا به ذکر حق لب خندان تو

شمارهٔ ۴۹۰ : بس که سرزد شکوه رزق از لب گویای تو

شمارهٔ ۴۹۱ : قامت او چون شود در بوستان همدوش سرو

شمارهٔ ۴۹۲ : زینهار از درد و داغ عشق روگردان مشو

شمارهٔ ۴۹۳ : پریزادی است دست آموز زلف مشکبار او

شمارهٔ ۴۹۴ : یکی صد شد ز خط کیفیت چشم خراب تو

شمارهٔ ۴۹۵ : کجا سرپنجه خورشید گیرد جای دست تو؟

شمارهٔ ۴۹۶ : شکر را نی به ناخن می کند دشنام تلخ تو

شمارهٔ ۴۹۷ : سرونازی که منم محو رخ انور او

شمارهٔ ۴۹۸ : می چکد بوسه ز لعل لب میخواره تو

شمارهٔ ۴۹۹ : اگر چه لاله طورست روی روشن او

شمارهٔ ۵۰۰ : ز انفعال خرام تو آب گردد سرو

شمارهٔ ۵۰۱ : صد پرده شوختر بود از چشم خال تو

شمارهٔ ۵۰۲ : خرقه بر دوشان از فرزند و زن بگسیخته

شمارهٔ ۵۰۳ : در علم ظاهری چه کنی عمر خود تباه؟

شمارهٔ ۵۰۴ : ز ذکر جهر مکن منع صوفیان لله

شمارهٔ ۵۰۵ : از اشک برد راه به کوی تو نظاره

شمارهٔ ۵۰۶ : زان لب نتوان کرد به دشنام کناره

شمارهٔ ۵۰۷ : چند غم از دل به اشک لاله گون شوید کسی؟

شمارهٔ ۵۰۸ : ای ز خاک افتادگان کاکلت سنبل یکی

شمارهٔ ۵۰۹ : قد رعنای ترا تا دید، از شرمندگی

شمارهٔ ۵۱۰ : خون تاک از شوق می جوشد اگر ساغرزنی

شمارهٔ ۵۱۱ : این که زاهد کرد پهلوی خود از دنیا تهی

شمارهٔ ۵۱۲ : خضاب تازه ای هر دم به روی کار می آری

شمارهٔ ۵۱۳ : میم در جام، اخگر در گریبان است پنداری

شمارهٔ ۵۱۴ : گرفتم سال را پنهان کنی، با مو چه می سازی؟

شمارهٔ ۵۱۵ : ز مستی دیگران را می کنی تکلیف می نوشی