رباعی شمارهٔ ۱۱۰ – کتابخانه ستیغ

پیوسته صبور و رنج‌کش می‌باشم

وندر پی عاشقان ترش می‌باشم

دل در دو جهان هیچ نخواهم بستن

با آنکه مرا خوش است خوش می‌باشم

برچسب خوردهرباعیات, عراقی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ