رباعی شمارهٔ ۱۳۵ – کتابخانه ستیغ

بخت ار به مراد با توام بنشاند

گردون ز توام برات دولت راند

پروانهٔ بخت را به دیوان وصال

مرفق چه دهم تا ز منت نستاند

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ