رباعی شمارهٔ ۱۶۶ – کتابخانه ستیغ

خاقانی را آنکه بود سلطان هنر

چون شمع بسی نشست بر کرسی زر

اکنون چو چراغ است به کشتن درخور

بر نطع نشسته اشک ریزان در بر

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ