رباعی شمارهٔ ۱۹۲ – کتابخانه ستیغ

خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش

چون آتش و آب و باد باشد سرکش

چندان باد است در سر خاکی او

کان را نبرد آب و نسوزد آتش

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ