رباعی شمارهٔ ۲۲۱ – کتابخانه ستیغ

افغان که ز دل برای سوز آوردم

نه ناوک آه سینه دوز آوردم

بیهوده چو آفتاب و مه زیر سپهر

روزی به شب و شبی به روز آوردم

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ