رباعی شمارهٔ ۳۰۶ – کتابخانه ستیغ

گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه

شب‌های فراقت چه دراز آمد آه

گفتا شب را در این درازی چه گناه

شب روز وصال است که گردیده سیاه

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ