رباعی شمارهٔ ۳۱۸ – کتابخانه ستیغ

خاک ار ز رخت نور برد گه گاهی

منزل به فلک برآورد چون ماهی

ور سرو به قامتت رسد یک راهی

بالا به زمین فروبرد چون چاهی

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ