رباعی شمارهٔ ۳۳۶ – کتابخانه ستیغ

گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای

کز بنده شنوده باشی از روح افزای

زان میگون لب و زان مژهٔ جان فرسای

مستم کن و آنگه رگ جانم بگشای

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ