رباعی شمارهٔ ۵۷ – کتابخانه ستیغ

مرغی که نوای درد راند عشق است

پیکی که زبان غیب داند عشق است

هستی که به نیستیت خواند عشق است

و آنچ از تو تو را باز رهاند عشق است

برچسب خوردهخاقانی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ