رباعی شمارهٔ ۱۰۰۲ – کتابخانه ستیغ

ای چشم بیا دامن خود در خون کش

وی روح برو قماش بر گردون کش

بر لعل لبت هر آنکه انگشت نهاد

مندبس و زبانش از قفا بیرون کش

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ