رباعی شمارهٔ ۱۰۱۳ – کتابخانه ستیغ

ای روی چو آفتاب تو شادی کش

وی موی تو سرمایه ده، جمله حبش

تنها تو خوشی و بس در این هر دو جهان

باقی تبع تواند گشته همه خوش

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ