رباعی شمارهٔ ۱۱۱۶ – کتابخانه ستیغ

آنها که به پیش دلستان می‌کردم

چون بد مستان دست فشان می‌کردم

هرچند ز روی لطف او خوش خندید

آخر بچه روی آنچنان می‌کردم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ