رباعی شمارهٔ ۱۲۴۹ – کتابخانه ستیغ

زینگونه که من به نیستی خرسندم

چندین چه دهید بهر هستی پندم

روزیکه به تیغ نیستی بکشندم

گریندهٔ من کیست بر او می‌خندم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ