رباعی شمارهٔ ۱۲۶۲ – کتابخانه ستیغ

عشق از بنه بی‌بنست و بحریست عظیم

دریای معلق است و اسرار قدیم

جانها همه غرقه‌اند در بحر مقیم

یک قطره از او امید و باقی همه بیم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ