رباعی شمارهٔ ۱۲۸ – کتابخانه ستیغ

آن خواجه که بار او همه قند تر است

از مستی خود ز قند خود بیخبر است

گفتم که ازین شکر نصیبم ندهی

نی گفت ندانست که آن نیشکر است

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ