رباعی شمارهٔ ۱۴۲۸ – کتابخانه ستیغ

این بنده مراعات نداند کردن

زیرا که به گل رفته فرو تا گردن

این مستی ما چو مستی مستان نیست

پیداست حد مستی افیون خوردن

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ