رباعی شمارهٔ ۱۶۵۵ – کتابخانه ستیغ

آن خوش باشد که صاحب تمییزی

بی‌آنکه بگویند و بگوید چیزی

بی‌گفت و تقاضا برسد مهمانرا

تروندهٔ خوش ز صاحب پالیزی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ