رباعی شمارهٔ ۱۶۷۶ – کتابخانه ستیغ

از گل قفس هدهد جانها تو کنی

از خاک سیه شکرفشانها تو کنی

آن را که تو سرمه‌اش کشیدی او داند

کاینها ز تو آید و چنانها تو کنی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ