رباعی شمارهٔ ۱۶ – کتابخانه ستیغ

ای اشک روان بگو دل‌افزای مرا

آن باغ و بهار و آن تماشای مرا

چون یاد کنی شبی تو شبهای مرا

اندیشه مکن بی‌ادبیهای مرا

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ